Moeten patiënten massaal op straat komen?


We worden om de oren geslagen met analyses van wat er verkeerd gaat in de zorg. Zorgnet-Icuro lanceerde onlangs (via www.zorgaanzet.net) een bevraging over de zorg en VUB en UZ Brussel stelden al eerder dezelfde vraag binnen ZORG2030 (www.zorg2030.be). Het zijn niet de enigen. Wordt het niet stilaan hoog tijd dat we stoppen met diagnosticeren en draagvlak  hebben  over wat er absoluut moet veranderen? En als voor iedereen de diagnose duidelijk is, wat dan?

We kunnen dan natuurlijk naar elkaar blijven kijken, politici kunnen het kraken van de harde noten uit de weg blijven gaan in het vooruitzicht van verkiezingen en belangengroepen kunnen blijven illustreren dat ze bovenal eigenbelanggroepen zijn. Of wachten we tot ziekenhuizen en andere zorgorganisaties onderuit gaan en wordt daarmee aangetoond dat het ganse systeem failliet is en van nul heropgebouwd moet worden? In zo’n situatie zullen er op vele domeinen nodeloos slachtoffers vallen. Daarenboven gebeuren er ook veel goede dingen in onze zorg, dat mogen we niet vergeten. Patiënten zijn doorgaans tevreden over de zorg die ze krijgen en er bestaan in andere landen talrijke zorgsystemen waar de zieke mens er veel slechter aan toe is dan bij ons. Ik ken overigens geen sector waar zoveel mensen werken met zoveel positieve intrinsieke motivatie. Het goede moeten we dus behouden.

“Veel intentie en goede wil maar te weinig ingrijpende daadkracht”

Maar wanneer verandert wat echt anders moet? Moeten patiënten en al wie zorg krijgt, hun stem laten horen, liefst massaal? Ik moet denken aan de jongeren die de vraag van de burgers om een gezond leefklimaat hebben aangezwengeld. Dat er naar geluisterd wordt, lijkt mij veel te maken te hebben met de continuïteit en het a-politieke van hun actie. De initiatiefnemers hoeden er zich voor om hun actie politiek te laten recupereren en dat is verstandig. Ook inzake de klimaatproblematiek is stilaan iedereen het eens over wat diagnose en therapie is, maar concreets gebeurt er te weinig. Veel intentie en goede wil maar onvoldoende ingrijpende daadkracht.

Patiënten willen natuurlijk gezondheidszorg die kwalitatief, toegankelijk, continu en betaalbaar is. Het zorgsysteem zelf stimuleert overwegend kwantiteit. Wanneer gebeurt de omslag? Wat zet de echte switch in gang? Moeten Belgische patiënten naar Brussel komen om hun stem te laten horen? En moeten ze dat blijven doen tot de echt fundamentele verandering wordt ingezet? Tot niet-veranderen meer pijn doet dan veranderen? Laten we het gebrek aan fundamentele veranderingsgezindheid zover komen dat de patiënten zelf ertegen op straat moeten komen? Betogen tot het algemeen belang weer primeert?

Voortaan een melding krijgen als Edgard een nieuwe blog publiceert? Abonneer je.

Deel deze blog en zwengel de discussie aan.