Patiënt empowerment = niet vrijblijvend


‘Patient empowerment’ is meer dan een trendy concept. Als het correct wordt geïnterpreteerd, is het een must.

Een patiënt informeren is een voorwaarde, maar staat niet gelijk aan empowerment. Bij echt ‘patient empowerment’ deelt de zorgverstrekker de controle met de patiënt en laat hem of haar mee beslissen. Ook mijn onderzoek toont aan dat daar de schoen nog wringt. Nog te vaak blijkt de arts voor de patiënt te beslissen. Begrijpelijk want de arts beschikt over de meeste expertise. Maar als het de bedoeling is dat een patiënt de behandeling correct uitvoert, moet hij/zij er zelf ook echt van overtuigd zijn dat de voorgeschreven behandeling het beste is wat hem/haar voor zijn/haar probleem te doen staat. Hij of zij moet er intrinsiekvoor gemotiveerd zijn.

Zeker in een gezondheidszorg waar een verschuiving naar preventie noodzakelijk is, is dat essentieel. De verantwoordelijk verschuift dan immers mee naar de patiënt die moet trachten gezond te blijven, gezond te leven dus. De zorgverstrekker wordt dan een gids en coach, maar de patiënt – de burger – zit aan het stuur.

Dat werk alleen als die patiënt-burger ook het gevoel heeft dat hij een zekere autonomie en controle heeft. En dat hij of zij in staat is om die controle ook te bemeesteren. Het betekent dat zorgverstrekkers hun controle moeten delen met de patiënt en tegelijk de patiënt moeten versterken in diens gevoel dat hij zijn autonomie ook de baas kan. Pas dan is er sprake van ‘patient empowerment’.